🔚↓   *  

czasy apokalipsy

„Ojcze Nasz”   jest najczęściej odmawianą modlitwą łącząca wszystkich Chrześcijan.

Chrześcijanie zawsze z ufnością prosili Boga - przyjdź Królestwo Twoje, zwłaszcza gorliwie w czasach największych prześladowań.

Mamy, jak pierwsi chrześcijanie, nadzieję zbawienia całego świata. Pamiętając o bożym miłosierdziu o to się stale modlę. W bożym miłosierdziu pokładam nadzieję.   „A nadzieja zawieść nie może” (Rz 5,5)

Przyjdź Królestwo Twoje w Modlitwie Pańskiej oznacza powtórne przyjście na świat Boga, Jezusa Chrystusa. Nowy Testament opisuje chwałę bożą przy Jego powtórnym przyjściu. Nie wiemy, kiedy ono nastąpi, jednak jesteśmy całkowicie pewni, że nastąpi koniec tego świata i będzie zgodny z przepowiedniami Biblii.

Przeczytałem książeczkę „Czy żyjemy w czasach apokalipsy?” (Dariusz Kowalczyk SJ, Tomasz Rowiński 2012).

Lektura ta skłoniła mnie do pobieżnego prześledzenia zachowanych, ale nie wchodzących w skład Kanonu Pisma Świętego, drobnych, szczątkowych fragmentów odpisów tego, co pisali Chrześcijanie pierwszych wieków (Hugolin Langkammer OFM „Apokryfy Nowego Testamentu” 1989). Zachowały się głównie jako fragmenty w twórczości gnostyckiej. Często zawierały apokaliptyczne proroctwa rychłego powrotu Jezusa.

Pośrednio wnoszą wiedzę o najstarszych pismach chrześcijańskich i pozwalają zdawkowo opisać treść niektórych z niezachowanych pism ojców apostolskich i ojców Kościoła.

Księga Daniela Starego Testamentu i ostatnia Księga Nowego Testamentu „Apokalipsa” są trudne w odbiorze. Łatwiej zrozumieć ich cel niż treść. W pierwszych wiekach powstało sporo podobnych, ale apokryficznych apokalips.

Ufność Bogu umacnia wiarę, podkreśla miłosierdzie wynikające z miłości Boga. Jego pragnieniem jest, by wszystko zakończyło się jak najlepiej dla nas wszystkich, czyli zgodnie z Jego wolą.

Przed laty czytałem wiele fałszywych interpretacji Apokalipsy świętego Jana. Np. próbowano Rzymowi przypisać rolę „Wielkiej Nierządnicy”. Wszak istnieje dziś mocarstwo zagrażające pragnącym żyć w pokoju narodom i ma stolicę położoną na siedmiu wzgórzach. Podobnie można by znaleźć jakieś siedem dominujących wzgórz w granicach Pekinu, czy stolicy innego kraju. Nie ma to sensu. Przeszkodą takich rozważań jest też dosłowna poprawność polityczna, by nie obciążać jakiegoś narodu winą jego polityków będących u władzy. Aktualnie modny jest zwrot „poprawność polityczna” niemający jeszcze, moim zdaniem, związku z żadnym narodem.

Totalitarne mocarstwa mają swoich „Fałszywych Proroków”, fatalnie gdy takowy jest przywódcą religijnym swego narodu.

Każda epoka ma swoje mylne interpretacje odnośnie czasu Paruzji - powtórnego przyjścia na świat Jezusa Chrystusa, sądu ostatecznego.

Pamiętać nam trzeba, że: Lecz o dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec. (Mateusza 13,32)

Znakomita większość ludzi - około 110 miliardów osób jest już na tamtym świecie. Tak liczni są zmarli począwszy od czasów Adama i Ewy do naszych czasów. Problem życia w czasach Paruzji dotyczy tylko paru procent ludzkości. Zakładam, że do tej grupy nie należę.

Trzeba żyć zawsze zgodnie z nakazem: „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. (Mateusza 25,13) Godziną taką dla nas najczęściej jest godzina naszej śmierci.

W Apokalipsie św. Jana nie występuje słowo Antychryst. W całej Biblii Tysiąclecia pojawia się czterokrotnie. Trzykrotnie w pierwszym liście Jana (2,18 i 2,22 oraz 4,3). Jeden raz występuje w drugim liście Jana: Wielu bowiem pojawiło się na świecie zwodzicieli, którzy nie uznają, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele ludzkim. Taki jest zwodzicielem i Antychrystem.

Komentatorzy chrześcijańscy uznają Bestie z morza za synonim Antychrysta. O czterech Bestiach z morza pisał prorok Daniel (Daniela od 7,3 do 7,23).

Końcowe wersety wizji Daniela (zmartwychwstanie w czasach ostatecznych   12,1 do 12,13) są częściowo zrealizowane, jako zagłada narodu żydowskiego w trakcie wojen żydowskich, zwłaszcza zniszczenie Świątyni Jerozolimskiej w wojnie żydowskiej w latach 66÷73. Słowa Jezusa w Ewangelii Mateusza 24,1÷15 świadczą, że zgodnie z wizją Daniela, nastąpi zniszczenie Świątyni.

Duży wpływ na moje poglądy mają wypowiedzi i książki Josepha Ratzingera. Do jego publikacji mam duże zaufanie. Podziwiam jego wiedzę oraz interpretacje Biblii. Jego wypowiedzi o tym, że żyjemy w czasach duchowej mocy Antychrysta dopiero teraz docierają do mej świadomości.

Skoro Antychryst oznacza Bestie z morza, bardzo ważna dla nas jest nauka Benedykta XVI dotyczącą ujawnienia oraz aktualnej konieczności czynnego przeciwstawienia się wszelkim formom władzy Antychrysta w obecnym czasie.

Streszczenie nauki Benedykta XVI mnie przerasta, dlatego polecam lekturę   „Proroczy głos z Koloseum”   napisanej przez ks. prof. Roberta Skrzypczaka: strony 99÷143 książki „Droga Krzyżowa. Proroczy głos z Koloseum”, Ks. prof. Robert Skrzypczak, kard. Joseph Ratzinger, Biały Kruk (2026).

Najkrócej chyba naukę Benedykta XVI o trwającej obecnie dyktaturze Antychrysta przedstawiono we fragmencie wywiadu z 1 listopada 2021 roku z ks. prof. Skrzypczakiem w tygodniku DoRzeczy.

Wiara uczniów Jezusa odnośnie czasów ostatecznych stale ewoluowała. Jezus oprócz apostołów wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów do głoszenia dobrej nowiny (Łukasza 10,1÷24). Wychowani oni byli wszyscy w wierze Starego Testamentu.

Judaistyczne oczekiwania uczniów i słuchaczy Jezusa, pod wpływem kolejno następujących faktów, stopniowo zmieniały się. Dla pierwszych uczniów czasy ostateczne już się rozpoczęły wraz z przyjściem Jezusa, trwają nadal po Jego śmierci i zmartwychwstaniu oraz po zesłaniu Ducha Świętego. Ich przekonania zawiera Nowy Testament.

Wierzyli, że żyją już w dniach ostatecznych, o których pisali prorocy Starego Testamentu. Jednocześnie czekali ciągle na Paruzję, czyli powrót Chrystusa na ziemię, sąd nad światem i ostateczne pełne objawienie Królestwa Bożego.

Sporo czasu upłynęło, zanim wierzenia pierwszych wieków rychłego Powtórnego Przyjścia Jezusa przyjęły formę aktualnej perspektywy chrześcijańskiej odnośnie dnia Paruzji. Moim zdaniem zmiana odnośnie przewidywania terminu Dnia Pańskiego jest radykalna.

Żyjemy w czasach ostatecznych, choć nikt nie może przewidzieć dnia Paruzji, zawsze musimy być gotowi na nasze osobiste spotkanie po śmierci oko w oko z Panem, sędzią wszechświata, miłosiernym Bogiem.

Nie istnieje fatalizm, cieszymy się, że wszyscy możemy wybrać szczęście z Bogiem, wiara chrześcijańska jest radosna, ta uzasadniona radość przez wieki przyciągała pogan. Z ogromna przyjemnością czytam książkę   „Bez Boga nie ma zbawienia” - dr Adam Sosnowski, o. prof. dr Dariusz Kowalczyk SJ, wydawnictwo Biały Kruk 2026.

Nie spotkałem dotąd innej książki, która wyczerpująco, przejrzyście, w nieskomplikowany sposób, zgodnie z nauką Kościoła, rzetelnie i kompetentnie przedstawia bardzo wiele aktualnych problemów chrześcijaństwa w Polsce i świecie.

Podam skrócony przykład (ze strony 79): … kiedy mówimy „Ojcze nasz, który jesteś w niebie”, to nie przenosimy Boga Ojca na jakąś odległą gwiazdę, lecz mówimy, że wprawdzie mamy różnych ojców ziemskich, ale wszyscy pochodzimy od jednego Ojca, który jest wzorem wszelkiego ojcostwa i jego źródłem.   … (Ef 3,14) … (Mt 23,9) … Nie chodzi o to, by dzieci nie nazywały swoich ojców ojcami, tatusiami, ani też o to, by do zacnych zakonników nie zwracać się per „ojcze”. Chodzi natomiast o to, jak tłumaczył Ratzinger, by zdać sobie sprawę z tego, iż „ojcostwo Boga jest bardziej rzeczywiste niż ojcostwo ludzkie, ponieważ ostatecznie od Niego pochodzi nasz byt; ponieważ On od wieków o nas myślał i nas chciał; ponieważ On daje nam prawdziwie ojcowski dom wieczny”.

Wspaniale, jeśli ojcowie chrześcijanie potrafią być dobrymi ojcami, a jednocześnie wskazywać dzieciom na Boga Ojca.


HTML 5Valid CSS 3icon to Wave link *|🔝góra↑| 👈↩ | 🏡 | szatan | walka | cel | wiara |♣ nadzieja ♣|♥ miłość ♥|♥ miłosierdzie ♥| iskra | radość |♣ 🌿 ♣| modlitwa | grzech | 👹 | Wykaz |*